28.06

2012-01-27T07:15:00.000-08:00

28 czerwca - Wtorek

Dziś mój pierwszy wpis do pamiętnika. Dlaczego? Po co? Naco? Było to dwa dni temu podczas wyjścia z rodzicami i młodszym bratem tochińskiej restauracji. Dobrze się bawiliśmy , na koniec każde z nas dostałociasteczko w wróżbą. Otworzyłam je , wyciągnęłam mały papierowy paseczek.Przymrużyłam wzrok i zaczęłam czytać uważnie , analizując każde słowo. „Twojeżycie wkrótce się zmieni…”. Zaśmiałam się i zjadłam ciasteczko ,a wróżbęwyrzuciłam wychodząc z restauracji. Ale myśląc nad tył całą noc postanowiłamzałożyć pamiętnik ,by zobaczyć czy coś się zmieni…

Spoglądałam znudzona w tarczę zegara , odliczając minuty isekundy do końca zajęć. Nauczycielka od niemieckiego dzisiaj nie miłosierniemnie usypiała. Za oknem słońce świeciło , które było dość rzadkim widokiem wLondynie , lecz latem pokazuje się częściej. Każdy już w klasie miał gdzieślekcję , chciał choć na chwilę skorzystać w ładnej pogody. Zaczęłam stukaćswoimi długimi paznokciami pomalowanymi na perłowy róż o ławkę. Spojrzałam nazegarek ostatnie sekundy , zacisnęłam powieki , a dłonie ułożyłam w pięści. Tendźwięk , wybuch radość przez uczniów , otworzyłam oczy. Schowałam kilka książekdo mojej brązowej listonoszki. Wstałam z miejsca , wychodząc posłałamnauczycielce ciepły uśmiech. Odgarnęłam kosmyki włosów z moich oczu. Ściągnęłam krawacik i sweter , gdy wyszłamna dwór. Było cieplej niż w szkole. Żegnałam się ze znajomymi życząc im udanegopo południa. Skierowałam się do przedszkola , które było niedaleko po 5-letniegobrata. Mój obowiązek , lubiłam z nim wracać , opowiadał mi cały swój dzień ,był zawsze taki podekscytowany. Cieszyło mnie to ,że jest małe rzeczy sprawiająmu radość , też taka jestem. Minęłam dwie ulice , zobaczyłam ceglasty budynek ,pełno dzieci. Zauważył mnie już i czekał przy furtce.

-Cześć szkrabie- przytulił się do moich nóg. Co wywołało umnie jeszcze większy uśmiech na ustach.

-Laura , stęskniłem się za Tobą- usłyszałam z jego ust.Wzięłam go na ręce , choć był trochę ciężki. Pogłaskałam go po policzku.

-Przecież widzieliśmy się rano ,a ty już tak szybkotęsknisz?...Och Lucas , musisz być dzielny- postawiłam chłopca , którypociągnął mnie do budynku swojego przedszkola. Minęliśmy kilka sal , stanęliśmyprzy tablicy korkowej w jednej z klas. Pokazał palcem jeden z rysunkówwykonanych przez dzieci. Narysował całą naszą rodzinę na spacerze w parku. Byłuroczy i całkiem niezły jak na malucha.

-Ślicznie Lucas- skomentowałam , spojrzałam na niego , czuł się z siebie dumny.

-Teraz bierz swoje rzeczy i idziemy do domu ,bo mama pewniejuż czeka z obiadem- dodałam po chwili. Chłopiec wziął swój plecaczek zKubusiem Puchatkiem i założył na swojeplecy. Złapał mnie za dłoń i ruszyliśmy do domu , przez całą drogę czyli bite10 minut śpiewał mi piosenkę , którą się nauczył. Wiedziałam ,że będę musiałajej wysłuchiwać do kiedy go czegoś innego nie nauczą. Widziałam ten nasz biały dom z ogródkiem , jeden z samochodówjuż stał. Chłopiec puścił moją dłoń i pobiegł do domu , ja trochę za nimwolniej szłam. Ściągnęłam swoje czarne lakierki od mundurka szkolnego. Słychaćmały atakuje mamę. Oparłam się o framugę do wejścia kuchni , zaśmiałam się podnosem , coś go urobiła i poszedł uradowany do swojego pokoju. Podeszłam do nieji ucałowałam jej policzek.

-Witaj mamusiu , jak tam w pracy?

-Och córeczko , wiesz jak to jest , bycie pracującą matkąnie jest łatwe…- spojrzała na mnie swoimi zmęczonymi oczyma. Miała ciężki dzień, musiała sprawdzić wypociny studentów , nie mogła się położyć. Dodatkowoprowadzi z tatą bardzo dobrą restaurację włoską w centrum miasta. Wymieniająsię tym wszystkim. Było mi jej szkoda , tak samo jak i taty. Przytuliłam się doniej , czasem chciałam się poczuć jak mała dziewczynka , strasznie lubiłam sięprzytulać. Po chwili wróciła do obiadu , który miała nam za chwilę podać.Poszłam do swojego pokoju. Pierwsze co rzuciłam torbę na krzesło i ściągnęłam zsiebie mundurek. Cieszyłam się ,że to ostatnie dni jego noszenia , idę doCollege’u. Ubrałam wzorzyste legginsy i koszulkę na ramiączkach. Zaczęłamkręcić głową w różne strony czując strzykające kości.

-Lucas! Laura! Obiad!- usłyszałam głos mamy. Na bosozbiegłam , było mi zbyt ciepło. Lucas biegł jak szalony , wydając z siebieokrzyk głodomora. Oby dwoje siedzieliśmy przy stole , mama nakładała obiad.

-A tata?- spytałam i spojrzałam na kobietę.

-Wróci dopiero rano ,ale jak będzie Ci się chciało to możeszmu podrzucić obiad- wzięłam kęs sałatki i przytaknęłam kobiecie. Byłam w sumietrochę zmęczona ,ale co się nie robi dla własnego ojca. Jedliśmy w ciszy ,to była chwila kiedy mogliśmy odpocząć iwyciszyć. Dziesięć ? Piętnaście minut minęło? Odniosła swój talerz na blat ,podziękowałam i udałam się do swojegopokoju , by się położyć , by się wszystko w żołądku ułożyło. Przymknęłampowieki i oddychałam łapiąc świeże powietrze wpadające przez otwarte okno.Ciche pukanie do drzwi.

-Tak?

-Będę szła do taty?

-Tak , daj mi chwilę

-Dziękuję , nie wiem jak bym bez Ciebie sobie poradziła-westchnęła , spojrzałam na nią podnosząc się z łóżka.

-Nie masz za co mi dziękować , jestem twoją starszą córką-posłałam jej swój ciepły i szczery uśmiech , odwzajemniła go i wyszła z pokoju.Wzięłam telefon do rąk i zaczęłam pisać sms’a. „Widzę Cię za 10 minut pod swoimdomem. Buziaczki ;)” , po chwili „Uznam to za prośbę ;p”. Wzięłam mniejsząlistonoszkę do której wsadziłam portfel , telefon i bluzę. Okulary przeciwsłoneczne umieściłam nawłosach. Założyłam krótkie czarne trampki Spojrzałam na siebie w lustrze,średniego wzrostu blondynka o niebiesko-zielonych oczach z domieszką brązu ,pełne malinowe usta i ten biust… Wyszłam pospiesznie z pokoju , mama czekałajuż z pojemnikami w korytarzu. Przejęłam od niej pakunki i ucałowałam jejciepły policzek.

-Będę niedługo- rzuciłam wychodząc. Przeszłam kilka kroków iprzystanęłam czekając na swoją przyjaciółkę – Megan. Zauważyłam wysoką brunetkęw zwiewnej sukience z wielkimi muchami na nosie. Przewróciłam teatralnymi.

-Jak zwykle spóźnienie Cole –mruknęłam pod nosem ,aledziewczyna jednak chyba usłyszała albo na tyle mnie znała.

-Oj tam , oj tam. Nie dziw się ,bo byłam u Jareda…- uśmiechnęłasię do mnie , zakochana.

-Łajza!

-Głupia dzikuska! – popatrzyłyśmy na siebie i zaczęłyśmy sięśmiać. We dwie miałyśmy dziwne poczucie humoru. Kłóciłyśmy się dla śmiechu obyle co nawet nie widząc czasem o co chodzi.

-Gdzie idziemy?

-Idziemy zanieść mojemu tacie obiad- pokazałam na torebkę zjedzeniem. Pokiwała głową. Ruszyłyśmy do centrum miasta ,do głównej komendyPolicji. Opowiadałyśmy sobie zabawne historie , które ostatnio słyszeliśmy odkogoś , śmiałyśmy się aż wreszcie znaleźliśmy się pod budynkiem. Spoglądałyśmyna wychodzących i wchodzących policjantów , wyglądali zabawnie ,a jeszczebardziej , gdy jest zimno. Przed wejściem w głąb musiałam się wylegitymować zMegan. Poszłyśmy do windy i wjechałyśmy na ostatnie piętro. Witałam się zpołową ludzi , znali mnie , często tu bywałam jak byłam mała. Teraz pracujeróżnie , ale ma takie stanowisko ,że jest wszystko okey. Zobaczyłam tątabliczkę z nazwiskiem „Nowak” , zapukałam , gdy usłyszałam pozwolenieweszłyśmy. Wysoki, siwo włosy mężczyzna siedział na skórzanym fotelu , byłzaskoczony naszym widokiem.

-Hej tatku , mam obiad od mamy- położyłam mu torbę nabiurku. Podziękowałam nam za przyjście.

-Szkoda ,że nie było Cię w domu , Lucas prawie się niezamykał dzisiaj jak po niego przyszłam-zaśmiałam się pod nosem.

-Taka , praca ,ale wiem ,że w weekend się na słuchał-nie byłmi dłużny. Byłam strasznie podobna z wyglądu ,jak w sumie z połowy charakterupo nim. Zawsze miałam z nim dobry język , byłam jego małą księżniczką. Pogodzinie rozmowy razem z Megan poszłyśmy w stronę naszych domów.

-Zazdroszczę Ci rodziców , są strasznie wyluzowani ,ale ijednocześnie opiekuńczy…- posmutniała i spojrzałam na nią zdziwiona.

-Znów się z mamą pokłóciłaś?

-Tak... Nie wiem o co jej chodzi… jestem prawie dorosła ,aona dalej swoje…

-Mówiłam Ci nie umie się pogodzić z tym ,że traci małąMegan…nie martw się ,będzie dobrze. Pamiętaj ,że masz mnie

-Dziękuję Ci Laura- przytuliłyśmy się. Potargałam jej włosy, nie lubiłam jak się smuci. Jej mama czepiała się o byle błahostki. Miałam jużnią kiedyś pogadać ,ale mi Megan zakazała. Chciałam jej wytłumaczyć tylko ,żeniszczy swoją córkę. Do końca drogi szłyśmy w ciszy , chyba tego właśniepotrzebowała , wsparcia.

-Trzymaj się- pomachałam jej ,gdy powoli znikała z pola mojego widzenia. Weszłam doswojego domu…

Aut.

Mam nadzieję ,że się spodoba. Minie kilka odcinków nim pozna One Direction. Ogólnie jest wszystko prowadzone w formie pamiętnika ,w czasie pisania może się zmienić wiele rzeczy ; ) Dziękuję za te 10 komentarzy , jest to dla mnie wielkie wsparcie. Mam już w głowie kilka wątków nie oczekiwanych. Może już wam powiedzieć ,że napisałam odcinek w którym się poznają. Wasza cierpliwość będzie wynagrodzona.

Pozdrawiam Edith!

P.S Zapomniałam dodać ,że mam pomocnika , który jak ma czas to sprawdza moje błędy ortograficzne i daje mi nowe pomysły. Przepraszam za nie ; )

Prolog

2012-01-24T18:03:00.000-08:00

Czy mogłam przewidzieć co się stanie? Że mój świat obrócisię o 360^o? Dzięki jednej decyzji, która zmieni moje życie…

Wyjechałam z rodzicami do Anglii za lepszym życiem , zachlebem ,gdy emigracje były w pierwszej fazie rozwoju…

Byłam jedynie małą dziewczynką z warkoczykami, ze słodkimuśmiechem na ustach , wielkimi jasnymi oczami…

Minęło kilka lat , dorosłam…

Jestem zwykłą dziewczyną ze swoimi marzeniami , których niespełnię…

Myliłam się i to grubo….

Chciałam wiedzieć co przyniesie mi życie , wszystko było jakjedna wielka niespodzianka ,ale z biegiem czasu niczego nie żałuję , rozstań ipowrotów…

Nie mogłam uwierzyć w to co się działo wokół mnie przez tenczas. Czy nieszczęścia chodzą parami? Tak, by łączyć ze sobą ludzi.Przebudziłam się jeszcze zmęczona snem , w sumie nie wiem dlaczego. Rozejrzałamsię po pomieszczeniu , tak to to samo w którym zasypiałam samotnie , jakzwykle. Słońce próbowało się przebić przez zasłony , wstałam i do oknapodeszłam. Odsłoniłam delikatnie materiał. Widok cudowny , London Eye na tle zewschodzącym słońcem. Ciągle nie umiałam sobie uświadomić czy to prawda? Cichepochrapywanie. Odwróciłam się dość gwałtownie , tak to był on. Spał zakryty poczubek głowy , wystawały tylko ciemne włosy. Zaśmiałam się pod nosem. Wrócił wnocy po weekendzie pełnym koncertów. Znów wróciłam do oglądania przepięknegowidoku. Cicho zaczęłam sobie nucić piosenkę. Przymykałam powieki co chwilę ,przypomniała mi się jedna z randek na London Eye. Oglądaliśmy panoramę Londynunocą , wyglądało wszystko niesamowicie , wszystko oświetlone. Przytuleni dosiebie pokazywaliśmy sobie co zauważyliśmy w widoku. Dotknęłam szyby dłonią zuśmiechem i łzami w oczach , przejechałam po niej jak łzy po moim policzku.

-Dziękuję…- wyszeptałam , byłam przez chwilę w swoim małymświecie. Poczułam delikatny dotyk na biodrach ,wzięłam dech. Otarłam szybko łzy, uśmiechnęłam się promiennie. Obróciłam się. Jego zaspane oczy na mniespoglądały i usta ułożone w uroczy uśmiech. Przytulił mnie , jego nagrzaneciało zaczęło mnie ogrzewać.

-Skarbiee…

-Spełniłeś moje marzenia ,zmieniłeś życie…- powiedziałamcicho do jego ucha. Przyłożyłam ucho do jego piersi , słyszałam mocne bicieserca. Uśmiechnęłam się pod nosem…

Aut.

Przedsmak nadchodzących wydarzeń...

Bohaterowie

2012-01-24T08:24:00.000-08:00

Laura Anna Nowak , '94

Zayn Malik, '93 ; Liam Payne, '93 ; Harry Styles , '94 ; Louis Tomlinson , '91 ;Niall Horan , '93

Megan Cole , '94

Lucas Nowak , '06

Joe Monday ,'93

Mały wstęp !

2012-01-24T07:04:00.000-08:00

Witam tu Edith !
Nie jest to moja pierwsza styczność z opowiadaniami , a raczej książkami internetowymi o idolach. Prowadziłam jakiś czas temu o Zmierzchu , Ryanie Shecklerze... Nie jestem wielką fanką chłopaków z 1D ,ale ich piosenki i poczucie humoru są świetne. Wiele blogów mnie zainspirowało do pisania w czasie moim ferii. Mam nadzieję , że wielu z was spodoba się moja twórczość ; )
Pozdrawiam i zapraszam do czytania !
Prolog już niedługo

I wanna stay up all night and find a girl and tell her she's the one...

28.06

Prolog

Bohaterowie

Mały wstęp !